O 18 de maio milleiros de manifestantes reivindicámos nas rúas e prazas de Compostela os nosos dereitos. Reivindicamos democracia para Galiza, e exercicio dos dereitos democráticos (lingüísticos) do pobo galego. Que algo tan básico e elemental teña que ser reclamado a estas alturas na rúa é síntoma ben evidente da delicada situación do noso idioma, mais tamén da vitalidade de significados sectores sociais na defensa do galego. Falta facía.

Sobre todo tendo en conta os ataques que se produciron contra a lengua propia de Galiza nos últimos tempos. O esquema válido, para os defensores da tese do prexuizo e do complexo de inferioridade consiste, en esencia, no seguinte: A lingua galega non ten dereitos. O español, si. Iso non se cuestiona. Mesmo constitucionalmente: Deber de coñecemento do español. Con exemplos concretos de discriminación a galegofalantes ou de imposición xurídica, dende Madrid, día a día, en leis, reais decretos ou ordes ministeriais en materia de etiquetaxe, información, publicidade, “xustiza”, envasado ou consumo. O español imponse. O galego, no mellor dos casos, é opcional. Sempre menor, secundarizado, subordinado e residual. Mais ese non é problema para os defensores da “liberdade lingüística”. A súa obsesión nace cando se poñen en marcha medidas prácticas para a incorporación do noso idioma en diversos ámbitos sociais. Cando se converte en normal o que viña sendo anómalo.

É curioso comprobar, neste contexto, como o discurso antigalego (convenientemente alimentado desde moitos medios de comunicación) se elabora e se proxecta dende visións ideolóxicas diversas mais, iso si, coincidentes no esencial. Algúns exemplos recentes:
“Cuando se insiste excesivamente en lo propio, se acaba rechazando todo lo de fuera y eso acaba en xenofobia y aldeanización del pensamiento político” (López Veiga, deputado do PP, 7 de maio de 2008).

“Un idioma no se debe imponer a nadie, y mucho menos en perjuicio del castellano, lengua común y activo cultural de todos los españoles (…) La dialéctica que se basa en la idea de salvar el gallego está sencillamente fuera de lugar” (Editorial do ABC, 16 de maio de 2008).

“Tampouco o español é o de hai 40 anos, o da España encerrada de Franco, ignorante, atrasada, de costas a Europa (…) E esta España europea, desmarcada das políticas imperialistas, cun goberno paritario é vista con interese no mundo. O castelán é lingua desa potencia” (Suso de Toro, El País, 9 de maio de 2008).

“Usar el gallego en la Justicia puede ser muy peligroso (…) El gallego, por los 40 años de régimen franquista, quedó en desuso (…) Es una lengua materna  tremendamente hermosa (…) Y para su implantación creo que habría que acudir (…) a la propia televisión gallega, pero sin recurrir al doblaje de películas, y acostumbrar el oído a un idioma musical como es el gallego” (Benigno López, valedor do pobo, 31 de Xullo de 2007).

Porén, a sociedade galega saber reaxir. O 18 de maio demostrámolo en Compostela, exitosamente. O pobo galego está vivo, e sabe defender o que é seu. O idioma galego. Mal que lles pese.