
A semana pasada, no inicio da precampaña electoral da sucursal galega do PSOE, Touriño acendía o auditorio cun aceso discurso progresista: “Non me interesan os megavatios. O que me preocupa desde hai meses (sic) é esa muller que onte perdeu o seu emprego”. Alén da pregunta, obvia, que muitos nos fixemos ao escoitar o presidente (e se o sabía desde hai meses, porque non evitou que a coitada da muller perdese o traballo?) contrasta esta profesión de fe progresista co feito de que até esa mesma semana a Consellaría de Economía mantivese nunha web o argumento, xa empregado polo PP, dos baixos salarios como incentivo para o investimento en Galiza. Só após a denuncia do BNG esta referencia foi retirada. Progresismo.
O gobernador do Banco de España, en liña coas directrices do seu superior Trichet, indica que os salarios non poden subir ao ritmo da inflación e volve anunciar a insustentabilidade do sistema de pensións, ao tempo que aconsella reducir o gasto público, nomeadamente o social. Este militante socialista, responsábel da supervisión dos mercados financeiros, non formulou autocrítica ningunha pola súa responsabilidade no sobre-endebedamento das familias ou por non informar da gravidade da crise antes das eleccións. Tratábase de non influír na escolla do electorado, non vaia ser que voten sabendo o que lles convén. Progresista, moi progresista.
Mais, de que sorprenderse se para o presidente do goberno español a Directiva “Retorno” é unha medida progresista! Como a xornada laboral de 65 horas ou a privatización de RENFE ou AENA. Dese seu progresismo que me borren. Abóndame con ser nacionalista. Nacionalista galego.