
O outro día lin por aí unha entrevista co actor Jimmy Barnatán ("Los Serrano", O Día da Besta, Torrente…) explicando que facía moitas cousas (ademais do xa citado traballo na pantalla, tamén é músico e escritor) porque tiña que pagar a hipoteca.
A reflexión levoume, precisamente, a reflexionar.
No de sempre.
A ver: canta xente da farándula galega pode vivir dos seus méritos artísticos?, pode un facer fronte á hipoteca só dedicándose á diletante vida artística?, dan os dereitos de autor da meirande parte dos compositores/as, escritores/as para pagar a hipoteca?
Xa sei que a resposta é que non. Ou que a resposta é que moi poucos.
E incluso sei que tampouco pasa nada porque iso sexa así. A fin de contas, que carallo, un mentalízase de que fai isto por amor á arte, ou á causa, ou á terra, ou ás letras, ou á literatura, ou para que o queiran máis, ou para saír un día no xornal, ou para morrer de gusto ao verse nos andeis das librarías, ou para que lle aplaudan ou para… o que sexa, e xa está.
Ou non.
Porque non que non está.
Porque estamos, de novo, no de sempre. Haiche moito, moitísimo creador na “lengua común” (róncalle o nabo) española, que sen ser mellor que os creadores de Nós (ollo, tampouco peores, non lles son eu nada talibanciño) si que poden pagar a hipoteca e incluso as copas.
E iso, cando menos, ten un puntiño de inxustiza.
Marcho.
Teño cita co director da sucursal do meu banco.