Os interrogantes suxeridos por unha foto de seu pai fronte á porta tapiada da súa casa natal, en Zamora, levaron a Suso de Toro a investigar a propia historia familiar, como materia prima literaria da súa próxima obra.  “Estou escribindo unha viaxe ao pasado”, recoñeceu o autor compostelán, “o libro que estou a preparar estame saíndo confesional, investigando o meu avó e o meu pai, estoume coñecendo a min mesmo”.

Suso de Toro fixo un repaso da súa traxectoria literaria desde que comezou a escribir até a actualidade. Referíndose ás súas influencias, destacou o tránsito que lle tocou vivir entre dúas épocas, simbolizadas, por unha banda, pola aldea dos seus avós, un mundo de silencio imbuído pola cultura da oralidade, sen electricidade e sen marcas comerciais, e por outra, polo rebumbio cultural e vangardista do ambiente universitario de Santiago de finais dos 60. “Este cruzamento entre as raíces e o novo foi algo moi fecundo”, dixo.

Perante un atento auditorio, o escritor recoñeceu que o recente pasamento dalgúns escritores amigos fíxolle reconsiderar a súa pertenza a unha xeración e a un tempo determinado."Estando na miña natureza o incomodar, cando comecei a escribir rexeitei gregarismos, defendendo a miña identidade individual. Un escritor fai o seu camiño en solitario e contra todo, por iso nunca me sentín parte dunha xeración”, explicou, “pero co paso dos anos e coa morte de escritores coñecidos, descubrín que comparto lazos cunha xeración e cunha época, aínda que só sexan afectivos”.

Estas foron algunhas das interesantes confesións que Suso de Toro fixo o pasado 20 de outubro na cidade condal, durante a conferencia organizada pola sección de Filologia Gallega i Portuguesa e o decanato de Filologia da Universitat de Barcelona. A presenza do escritor levantou unha gran expectación na facultade, coa asistencia de perto de 150 persoas, unha cifra moi superior á que adoitan xuntar outros autores galegos. Sorprendentemente, esta foi tamén unha das poucas conferencias auspiciadas por Filologia Gallega que se impartiu en castelán, debido á petición persoal do decano, Adolfo Sotelo, que tivo medo a unha falta de entendemento. E iso que o académico amosou simpatía cara “á lingua dos seus pais".