
Sempre me pareceu unha parvada ese discurso, tan frecuente entre os escritores de todas as épocas, de que a escrita é un acto terrible, que sacar adiante o labor literario é unha cousa dolorosa e agónica, chea de angurias e ansias suicidas. Supoño que queda ben largar ese tipo de frases, sobre todo cun cubata na man, cando se vai de bares e un ten a sorte de dar con alguén inxenuo e infantil e, xa que logo, con alguén doado de impresionar. Mais teño para min que tanta dor e tanta miseria debe de ser mentira porque se non, non se entendería que tantos e tantos ao longo da historia ocupemos as nosas horas ( e polo xeral, no tempo de lecer, entendendo por iso o tempo de non traballar ) nunha actividade que, segundo ese discurso malditista oficial, resulta case que peor cá morte.
Eu, que son escritor, e que imparto Obradoiros Literarios por aí diante, sempre digo o mesmo: escribir é un pracer, é un dos mellores instantes dos meus días, cando abro esa novela que estou a escribir e que está aí, medrando na incubadora do meu PC. Falo cos personaxes, atácame de súpeto unha metáfora, sorpréndome, e dou grazas, diante desa asociación semántica que veño de anotar e que non sei moi ben de onde saíu.
Sinto dicir isto, sobre todo polos aspirantes a poetas e traballadores da palabra que esperaban, dedicándose a isto, engadir á súa biografía un toque exótico ou atormentado. Escribir é caralludo.