Para deslexitimar a vitoria do PSOE no 2004 e a nova relación coas forzas nacionalistas á que aquela deu lugar, o PP e os medios da dereita neonacionalista española teimaron nunha estratexia político-mediática que, baixo o lema “España se rompe”, incluíu unha campaña de alarma pola “persecución” do castelán e dos seus usuarios nas comunidades bilingües.
Calquera que, con humor e paciencia, seguise esa campaña percibiría doadamente os seus métodos: uso sistemático das medias verdades, deformante esaxeración dos detalles máis discutibles das políticas lingüísticas, permanente elevación da anécdota a categoría, completo silencio sobre os problemas dos usuarios das outras linguas, machacona identificación entre idiomas periféricos e xenreira antiespañola. E o máis significativo: nula vontade de achegamento convivencial e pluralista á problemática lingüística hispánica. Había que cargarse a “España plural” zapateriana, encirrar os máis baixos instintos do nacionalismo español e, como non, inflarlles as partes pudendas aos cataláns.
A consecuencia desta enxurrada é o Manifestazo, á vez vitimista e supremacista, condescendente e mamporreiro, inspirado por Pedro J. Ramírez e Rosa Díez e executado polos seus letrados abducidos. O escrito é o penúltimo fito desa estratexia da crispación na que o director de El Mundo e os seus aliados teñen o seu particular “raca-raca”. E agora que Raxoi se lles foi das mans, danlle o papel estelar a Díez, esforzada botaporela da que só sabemos con certeza que nunca promoverá un Manifesto polo Sentido Común.