José Luis Cuerda recorre á literatura para amosarnos o seu imaxinario cinematográfico, coa Guerra Civil como pano de fondo. De Los girasoles ciegos quedo coa forza destrutiva da igrexa na educación. O personaxe do cura novo é a caricatura dun ser frustrado, envilecido e sufocado polas súas paixóns irreverentes. Encarna un estereotipo de mestre-ruín encargado da instrución duns pupilos maleables e asustadizos, fillos da posguerra, que medran baixo a tutela do medo duns ou da fachenda doutros. Doulle as grazas a Alberto Méndez polo seu fermoso libro, que estendo a Manuel Rivas polo seu relato "A lingua das bolboretas", levado ao cine tamén polo mesmo cineasta. Pardal, o neno protagonista do conto, empatiza cun mestre-conciliador, que será condenado por defender as súas ideas roxas. A súa mirada reflicte o terror dun cativo que non comprende o sentido do que acontece, un neno que, presumo, sentirá remordementos o resto da súa vida, podrecendo na ditadura franquista, lembrando os seus improperios cara ao mestre. Porén, mal que lle pesen a algúns, as historias “guerracivilescas”, son necesarias. Historias como As sombras do faro, Noite de voraces sombras ou Corredores de sombra de Agustín Fernández Paz, O lapis do carpinteiro, Os libros arden mal de Manuel Rivas, Home sen nome, de Suso de Toro, ou Cardume de Rexina Vega, entre outros, restitúen a memoria dos nosos devanceiros, sen rancores, mais con rigor. Pola miña banda quixen dar o meu gran de area con A sombra descalza. Se de educación falamos, creo que isto tamén supón educar.