Hoxe falarei de Libertaria, a cidade onde habito. Ao entrares, verás que non chegou aínda a moda da última tempada porque os camiños están cortados a chupe e as convencións esvaran sen arraigaren. En Libertaria non hai reloxos, nin festas de aniversario, porque rexistrar o paso do tempo a ninguén puido parecerlle aquí importante nunca. Nesta cidade, as xentes escoitan os relatos do transeúnte na música que os fixo, sen recorreren ao inglés e, cando deciden abrir a boca, as palabras xorden anovadas, como acabadas de inventar. Se chegares a Libertaria, sorprenderaste de que as mulleres florezan como lirios e os homes teñan as mans suaves: como non teñen que mentir con palabras deformes nin contar o paso dos días, poden dedicarse a acompañaren os ríos na baixada ou a varreren a praia. As árbores forman parte das familias e as crianzas axudan a soster o peso das pólas das máis anciás. O apego á propia cidade vese aquí tan merecedor de respecto como todos os amores libres. En Libertaria os matices achan recunchos onde se pendurar para resistiren ao pensamento único e ás trampas do poder. A tenrura cultívase en testos para que, por minúsculo que sexa o cuarto onde se more, toda a cidadanía goce dela como dunha conquista social. Libertaria é unha cidade en construción. Mais sempre é posíbel mudarse. “Non te conformes”, lerás nun cartel nada máis entrar na cidade... e saberás que estás en Libertaria.