Quincy Owusu Abeyie. Miguel Núñez

Na novela das esperanzas célticas de subir a primeira esta tempada, Cádiz ten unha relevancia especial, é así como unha "personaxe" desas que fan xirar a dirección dun argumento. No Cádiz-Celta da primeira volta, Juan Ramón López Caro perdeu o seu primeiro encontro e derramou gran parte da súa habelencia ao mando da nave viguesa. E, curiosamente, aquel equipo que primeiro parecía destinado a competir co Celta polos tres primeiros postos e logo sorprendeu coa súa vitoria cando parecía imposíbel vencer os celestes, na súa visita a Galiza desfíxose coma milfollas e xa está a só tres puntos do descenso.
A extrema debilidade do Cádiz explica o avultado marcador e non calquera caste de cambio que Menéndez introducira no xogo vigués. O que cambiou a respecto doutros partidos foi que o Celta tivo opción de ataque, soubo marcar cando tivo tiro e apenas encontrou resistencia no rival. E aínda con todo isto, encaixou dous goles!

Menéndez si quixo cambiar cousas. Primeiro, o sistema de xogo. Do 4-2-2-1-1 de Antonio López pasouse ao 4-2-3-1. O que quería o asturiano era maior control do medio campo, e sobre todo, moitas alternativas de creación entre Antonio Núñez, Fabián Canobbio e Quincy Owusu. Por primeira vez en toda a tempada, ademais, o dianteiro centro (primeiro Perera e logo Diego Costa) tiveron completa liberdade de movementos e case ningunha obriga defensiva, o que beneficiou encontralos case sempre a punto para o remate.

Mais todas estas novidades (especialmente o retorno de Quincy á banda) víronse beneficiadas pola indolencia gaditana. O equipo andaluz foise crebando coma o metal oxidado e certificou finalmente ser o peor equipo que pasou por Balaídos en todo o ano.
Perera, Quincy, Núñez e Canobbio encontraron sempre ocos na defensa e a propia zaga viguesa tivo moi poucos problemas para controlar un ataque cadista que pecou de precipitado e covardón.

Ao descanso chegouse cun 2-0 que agradou os seareiros porque tanto o primeiro tanto de Perera como o segundo de Quincy foron de bela factura. O propio Perera fixo o 3-0 no comezo da segunda parte tamén cun excelente remate de cabeza que estivo precedido dunha xogada individual de Quincy, que amosou gran perseveranza.

O medo no corpo

Coa goleada no papo, o Celta sufriu. Sobre todo porque Rosada desapareceu do campo e o dominio do balón e do terreo tívoo o Cádiz case por inercia. Gustavo López centrou con perfección e Dani marcou o 3-1. Da unión dun ídolo céltico ( o arxentino) e un dos seus antagonistas (o andaluz) o medo percorreu as bancadas de Balaídos.

Mais o temor durou ben pouco. Menéndez viu onde estaba a eiva e colocou a Jorge e Vitolo alimentando o medio do campo. O método funcionou. Gustavo López abandonou o campo cos loureiros da afección e Quincy bebeu dun balón morto na área para bater por cuarta vez ao descendente de galegos Limia.
Pero houbo tempo para o éxito doutro galego. Barreiro, ex do Compostela que gaña a vida no Cádiz B, aproveitouse dun erro do árbitro asistente (que levantou por erro a bandeira, despistando os celestes) para marcar.

Quizais consciente do fallo, o colexiado asubiou un dubidoso penalti sobre Diego Costa no tempo de desconto que materializou Jorge. Ao final, ovación non para a primeira goleada do seu equipo senón para Gustavo López. Cousas da afección de Balaídos.