
Case tres anos de goberno bipartito non foron quen de mudar minimamente a política de uso do galego nos medios de comunicación, algo tan importante para a lingua como o seu uso no ensino, posto que a comunicación mediática, oral e escrita, é o principal termómetro para a saúde dunha lingua. Certo que o galego mellorou moitas posicións nas últimas décadas, pero o gran contrasentido é que sendo a lingua maioritaria de Galiza, non teña ese reflexo no Sistema de medios públicos e privados.
Este fracaso das políticas públicas, que seguen inxectando máis recursos “atípicos” que nunca nun sistema de medios sobredimensionado, que non é capaz de vivir dos seus propios ingresos, acaba de ser recoñecida no parlamento pola deputada do Bloque Modesta Riobó, dentro dun contexto de precariedade laboral que abrangue a clase xornalística galega e que, amais das cuestións salariais, dificulta informar en galego “malia a ser a lingua da maioría da audiencia e de moitos informadores”.
Teño clara a liberdade da empresa para elixir o idioma vehicular dos contidos, pero o que acontece é que medios maioritariamente en castelán obteñen unha alta rendibilidade dun emprego circunstancial e anecdótico do galego. Non sería mellor limitar as axudas para medios monolingües?
Afortunadamente, estamos lonxe de figurar entre as máis de 3.000 linguas que, segundo a National Geographic van morrer antes do 2010, pero a supervivencia de mil primaveras máis para a lingua pasa polo ensino e a comunicación e, como non, polo acerto na acción de goberno.