Estivo un tempo fóra, preparando o seu último disco. Como atopou Galiza ao seu regreso?

Foron tres anos de preparación, o último gravando o disco e un documental, pero sempre estiven en contacto, indo e vindo. Máis que a sensación de cambio tiña a sensación de que me sentía na miña casa nos dous sitios: o Brasil era Galiza, e Galiza era o Brasil.

O seu último traballo titúlase Alborada do Brasil, unha alborada é unha composición moi galega. Que ten o Brasil en común con Galiza musicalmente falando?

Alborada é unha palabra clave no imaxinario galego e no brasileiro. O Brasil está cheo de cultura galaica, de fogueiras de San Xoán, noites de luar, orballo, lobishome, corozas, luscos fuscos... Esa Galiza profunda está viva no Brasil, pero pouca xente pasou o choio de pescudar que pasa no terreo musical...

Non é estraña esa conexión?

Sempre nos dixeron que o Brasil era moi portugués, mesturado co africano e o indíxena, pero máis que portugués é galaico. Cando exploras no terreo musical está clarísimo que aquel Portugal que chegou ao Brasil hai 500 anos con instrumentos como a gaita era máis galaico, menos lusitano. O obxectivo deste disco é abrir ese grande segredo que esconde o Brasil que no fondo esconde unha Galiza, mesturada.

Que tal de capoeira? Deulle tempo a aprendela?

Eu non ía buscando ese lado turístico do Brasil que todos coñecemos. Busquei o lado galego, ese que non tivo as oportunidades do outro máis oficial de capoeira, samba e fútbol...

En cada disco demostra que todo se pode fusionar e mesturar...

Ese tipo de experiencias sempre sorprenden ou asustan. Co tempo as cousas van entrando no noso imaxinario e todo se normaliza.

Para cando unha mestura con reaggae ou música electrónica?

Neste traballo Alborada de Rosalía, está interpretada co Dj CIA e cantada en clave rap por Fernanda Takai, unha intérprete indie. E no Xotes universitarios aparece esa influencia do reaggae. Os brasileiros fan o balanzo do reaggae co acordeón ao que lle chaman gaita no sur do país e sanfona no norte.

Cal é a súa nota musical favorita?

(Pensa...)

Todas?

Eu non penso como os pianistas clásicos ou como o poder estabelecido da música que se fixo no Barroco en base ao temperamento. Eu creo na teoría dos afectos, que detrás de cada ton e cada modo hai un estado de ánimo. Dependendo dese intre no que esteas che pode apetecer un sol maior ou un mi menor.

Que escoita ou a quen escoita vostede?

Non sei se é porque son moi galego ou porque estou moi influído polos brasileiros, pero cada vez me gusta máis conectalo todo. Dalgún xeito en Galiza dáse esa especie de ópera do universo na que todo está relacionado: música, agricultura, solpor, poesía, estado de ánimo... Eu creo que isto é algo moi galego e moi ancestral. E isto foi algo que atopei nos negros do Brasil que tamén fan esa conexión e non escoitan senón olen.

Entón vostede ole máis que escoita?

Cada vez máis.

Onde ten os pés Carlos Núñez?

No mar.

E camiña sobre o mar?

Nos meus soños si. Sempre vivo cun pé posto na terra pero no mar. Vivo con esa dualidade: Don Quixote e Sancho.

Na súa traxectoria os títulos dos seus traballos sempre soaron solemnes. Non obstante este último semella máis enxebre. É casualidade ou é froito dunha evolución na súa traxectoria?

Quizais os primeiros títulos eran máis literarios, pero non nos esquezamos que alborada é unha verba evocadora por si mesma. Neste caso era importante crear ese imaxinario común galego-brasileiro. A cuestión da alborada pareceume un común denominador moi claro entre o Brasil e Galiza: o presidente do Brasil vive no Pazo da Alvorada construído por Oscar Niemeyer, exemplo de que alborada tamén é un referente para os brasileiros.

Na súa ficha do Servizo Galego de Colocación consta como gaiteiro, artista...?

Non o sei.

Ten blog?

Durante os tres anos de aventura brasileira fun facendo un diario ben gordiño. E estou a publicalo pouco a pouco con artigos en prensa e nos textos do disco, que son un resume das miñas anotacións nestes últimos tres anos.

Vostede móvese moito polo mundo. Cal é o idioma que máis utiliza?

Ensináronme como primeira lingua o castelán. Aprendín o galego na escola nos 70 e vinculeino á liberdade e á música dende os meus primeiros anos na Universidade Popular, por iso para min sempre foi a lingua da música. O francés tamén tivo unha importancia especial porque meu pai estivo exiliado na URSS, Italia e Francia e para nós é a lingua da liberdade. Cando estaba na escola odiaba o inglés porque era sinónimo de Ronald Reagan; cando comecei a xirar cos The Chieftains collinlle cariño e deime de conta de que tiña unha visión parcial e política que non era xusta. O alemán estou a aprendelo pero paréceme moi difícil.