PUBLICIDADE
Domingo, 21 de marzo de 2010
Cantigas de Santa Maria
Murcia expón o que Pérez Varela rexeitou

Xan Carballa O proxecto de amosar os orixinais da lírica medieval galega e destacar a importancia política e cultural de Galiza na época non interesou ao conselleiro de Cultura de Fraga para o Xacobeo 2004, e agora é exposición estrela en Murcia.

Reloxo 08.11.2009 | 08:42

Facsímil das Cantigas de Santa María, Virxe Abrideira de Allariz e Pérez Varela cando era conselleiro Facsímil das Cantigas de Santa María, Virxe Abrideira de Allariz e Pérez Varela cando era conselleiro

A sala San Esteban de Murcia expón desde o pasado 27 de outubro e até o 31 de xaneiro de 2010, por primeira vez en dous séculos, os catro códices das Cantigas de Santa María de Afonso X o Sabio. Obras en galego, aspecto que non aparece na información promocional, que se amosan xunto a outras 250 pezas, nunha mostra comisariada por Isidro G. Bango Torviso, grande coñecedor do románico galego. A exposición está organizada pola Comunidade Autónoma murciana, o concello da capital e CAM (Caixa de Aforros do Mediterráneo).

A trabe de ouro da mostra son eses catro orixinais das Cantigas de Santa María: dous deles radicados no mosteiro do Escorial, un terceiro na Biblioteca Nacional e o cuarto na Biblioteca de Florencia. Esas pezas eran tamén o centro do ambicioso proxecto expositivo que o Consello da Cultura lle propuxo á Xunta para protagonizar unha das mostras senlleiras do Xacobeo 2004, cando á fronte do goberno estaba Fraga e  en Cultura exercía Xesús Pérez Varela. O proxecto decaeu porque ás autoridades políticas non lle pareceu de interese.

Aquel Ano Santo festexárase segundo a reseña oficial, con 150 festivais de música pop-rock,1.000 actos culturais, 1.100 actuacións de teatro, música e danza, 55 concertos do Festival Internacional de Música de Galicia, 350 congresos, 110 eventos deportivos e 275 exposicións. Non houbo cartos para a que podía ser a exposición de máis prestixio sobre a lírica medieval galega aínda que si se  gastou en traer, entre outros moitos grupos, os Red Hot Chili Peppers, Chemical Brothers ou The Cure.

Ocupar o Pazo de Xelmírez

A que provisoriamente foi primeira sede do Parlamento galego en 1981, ía ser o lugar para que botase a andar a mostra “Santa María estrela do día. O humano e o divino nas Cantigas de Santa María”. O obxectivo dos organizadores era “a comprensión por parte do público dunha maneira rápida e lúdica do mundo medieval a partir do texto e as miniaturas das Cantigas de Santa María”. Tratábase de facer un itinerario que fose do mundo popular até chegar ao da corte, tocando diferentes aspectos da relixiosidade medieval.

No informe presentado á Xunta describíase pormenorizadamente que era a partir dos textos e as miniaturas das cantigas como se lle explicaría aos visitantes “o mundo do campo, do mar, dos oficios, dos gremios e das profesións; lugares como as boticas e as tabernas, facendo especial mención ás mulleres e aos nenos na Idade Media”

Tamén se explicaba a sala na que estarían os manuscritos orixinais das Cantigas de Santa María. Alí se abordaría a relación de Galicia e as Cantigas, a lingua galega no mundo medieval en xeral e na propia obra de Afonso X. Outro espazo estaría dedicado á guerra vista desde as mesmas cantigas. Antes de saír definitivamente da exposición, na última sala, iría un mapa de Galicia e outro de Europa cos lugares mencionados ou referenciados nas Cantigas de Santa María e os de culto mariano europeo medieval.

A maiores o proxecto incluía unha importante reahabilitación do edificio de Xelmírez.

Por Manuel Xestoso
A Idade de Ouro da lírica medieval e do galego como lingua de prestixio
A segunda metade do século XIII, durante a que reinou Afonso X, foi escenario dunhas mudanzas que redebuxarían de xeito irreversíbel a historia europea. O comercio e as finanzas adquiriran un grao de sofisticación que propiciara o florecemento dunha nova clase burguesa cuxos intereses xa non eran os mesmos ca os da vella nobreza. Requiridos polas súas angueiras mercantís, abandonaron o rural para se agrupar en núcleos urbanos nos que xurdiu un novo xeito de vida máis aberto e cosmopolita. Obrigados a saber ler, escribir e cálculo, para que os seus negocios progresasen, abriron escolas que esquivaban o férreo control eclesiástico e nas que o ensino se impartía nas linguas vernáculas. De facto, é nesta época cando comezan a formarse as bibliotecas particulares e resulta curioso constatar a dupla inclinación que revelaban: a carón das vidas de santos, as compilacións bíblicas e os libros devotos achábanse obras didácticas, “tesouros” e obras enciclopédicas. O interese racional polo home e polo mundo ía adquirindo un lugar á beira da piedade persoal.
 
Tamén entre a nobreza estendíase a instrución: a reconstrución dos estados e dos aparatos administrativos daba lugar a un corpo cada vez máis amplo de escribáns, notarios e funcionarios. Convíñalles aos señores saber ler para administrar os seus asuntos. E tamén existía a conveniencia mundana: o exemplo das cortes francesas puxo de moda a lectura e a posesión de libros iluminados.
As universidades multiplicábanse polo continente. Os claustros dos conventos, antigos centros do saber, quedaban relegados nas súas afastadas localizacións da campiña en favor das novas escolas urbanas. Nestas, os horizontes se ampliaban grazas ás novas traducións de Aristóteles, ao predicamento da liturxia bizantina, ao redescubrimento da literatura e a ciencia árabes e á influencia do folclore céltico.
 
A Igrexa vía como se reducía o seu control sobre o pensamento e sobre a dirección do movemento intelectual e manobrou para recuperalo proporcionándolles apoio aos docentes para se agrupar en asociacións profesionais e adquirir privilexios. Tomás de Aquino lograba conciliar o pensamento aristotélico e o dogma cristián. Mais o espírito laico progresara inexorabelmente e unha profunda desconfianza cara ao clero se desenvolvera entre as novas clases medias urbanas, que axiña se verían secundadas polos estudosos universitarios que reaccionaban contra as ínfulas de omnipotencia do poder pontificio. A quebra de confianza era xa irreversíbel.
 
Dentro deste novidoso ambiente de apertura intelectual, as artes prosperaron: o gótico espallárase permitindo máis graza e lixeireza na escultura e outorgándolle un pulo grandioso á arte das vidreiras, as pinturas de Cimabue e Duccio prefiguraban o renacemento temperán e os obradoiros de iluminación de libros de Aquitania e os Países Baixos anunciaban o futuro esplendor da escola flamenga.
 
A cultura literaria medrou até xerar unha das correntes líricas máis importantes de toda a historia: a primeira que se escribía nas linguas vernáculas. A escola provenzal foi a máis madrugadora en estender o seu influxo, pero axiña xurdiron outras de enorme importancia: o movemento dos Minnesänger alemáns, o círculo de poetas reunido na corte siciliana arredor de Federico II, “Barbarroxa” e a escola galego-portuguesa.
 
A escola galego-portuguesa
 
Os anos de reinado de Afonso x correspóndense co máximo apoxeo da nosa lírica medieval. O refinamento dos recursos métricos e estilísticos acada neste período un nivel que xa non había ser superado e a súa corte mantén poetas cuxos nomes –Joán García de Guilhade, Airas Nunes, Pero d’Amboa, Joán Airas de Santiago…– alternan cos mellores da poesía europea da época –Bernart de Ventadorn, Jaufre Rudel, Guido Cavalcanti, Walter von der Vogelweide… O prestixio desta escola é tan grande que os escritores de toda a península –coa excepción de Cataluña, que mantén o provenzal para o seu trobar– empregan a lingua galega para compoñer as súas obras.
 
Curiosamente, Afonso x ocupa un lugar privilexiado na historia da literatura polas Cantigas de Santa María, a obra sobre cuxa autoría máis dúbidas persisten. Nos cancioneiros profanos existen abondosos exemplos de que o rei dominaba a arte de trobar e que o consagran como un dos máis importantes autores da nosa lírica. Pero os especialistas recoñecen seis autores distintos nestas cantigas sacras –o principal artífice das cales sería o compostelán Airas Nunes. Nada alleo ao concepto do rei como autor que existía na época e que se explica nun parágrafo da General Estoria: “El Rey faze un libro, non porque el escriba con sus manos, mas porque compone las razones del et las emienda et regúa et enderesça (…), desí escríbelas qui el manda, pero dezimos por esta razón que el Rey faze el libro”.
 
En todo caso, a enciclopédica curiosidade da que fixo gala aquel rei sabio é un espello dos cambios que se estaban a dar na cultura europea e reflíctese tamén nesta colección, cuxos textos manifestan a multiplicidade de fontes e intereses que ocupaban aos homes cultivados daquela época. E non só dende unha perspectiva literaria: dos catro códices nos que se conservan as Cantigas, os dous pertencentes á biblioteca de El Escorial son particularmente interesantes. O chamado Códice rico contén 1275 miniaturas de incalculábel valor artístico e o Códice dos músicos inclúe a notación musical de 417 cantigas, o que o converte na colección de pezas relixiosas non litúrxicas máis importante do século xiii.
 
Paradoxalmente, este colosal monumento da nosa lírica puido ter como obxectivo último reducir a ascendencia do Reino de Galiza no conxunto da península. Afonso x foi un firme detractor da autoridade de Compostela, daquela un centro cultural e político de primeira orde. Os seus esforzos estaban dirixidos a desprazar o centro de poder cara á Castela e con ese obxectivo estabeleceu a Corte en Toledo. A posibilidade de que o culto á virxe difundido polas cantigas desprazase as peregrinacións xacobeas cara a santuarios marianos –e, xa que logo, lle restase riqueza e influencia a Santiago– contémplase entre moitos historiadores como unha manobra política do monarca.
Imprimir     Tamano Menos Tamano Mas
VOTA
A Nosa Terra Diario eliminará todos aqueles comentarios que conteñan vocabulario ofensivo ou publicitario ou que non se axusten ao tema desta información. Grazas pola súa participaciún.
 
© 2010 A Nosa Terra
Principe 22 - Baixo. 36202 Vigo
Tel. 986 22 24 05.

info@anosaterra.com
diariodixital@anosaterra.com
Delegación Santiago
Tel. 620 91 70 56

Publicidade:
Tel. 616 90 46 88
Tel. 986 43 38 30
publicidade@anosaterra.com
PDF  Descargar Tarifas
Edita: Promocións Culturais Galegas S.A.
Vicepresidente e Conselleiro-delegado:
Afonso Eíré López


Director: Manuel Veiga Taboada
Subdirector: Xan Carballa Alonso
Coordenador Dixital: César Lorenzo Gil
Edición: María Obelleiro Hermida
Charina Giráldez Río