Leonardo Iglesias, ?convertedor?. Paco Vilabarros

Cal é a tradución literal de ‘converter’?

É o que transforma en cartos as cousas.

Que foi antes que convertedor?

Traballei como xefe de sección en grandes superficies.

Como chegou até aquí?

A través dun proceso de selección.

Que fai un convertedor? Maxia?

Non se trata de maxia, simplemente buscar unha alternativa para que a xente que queira desprenderse dun produto poida facelo.

A reutilización forma parte do lema do seu negocio?

A idea básica é que as cousas non teñen que morrer necesariamente no lixo.

A xente trae obxectos que non teñen posibilidades de venda?

Hai cousas que non se poden aproveitar porque xa non funcionan. Os puntos limpos e as chatarrarías están para iso.

Notan a costa de setembro?

Este é un negocio que traballa todo o ano. Recibe a xente que vende porque necesita cartos e xente que se desfai das cousas porque non as necesita. O que notamos duns anos para acá é un cambio de mentalidade. Antes a xente amoreaba as cousas e levábaas para o faiado. Agora a tendencia é desfacerse delas.

A crise aumentou a oferta?

Máis que a crise, o consumismo. Antes era difícil que entrase un ordenador portátil ou un televisor LCD nos andeis. Hoxe en día é moi frecuente.

Hai choios?

Sempre tentamos vender o produto na metade de prezo do que pode custar no mercado.

E historias?

Anécdotas había máis nos comezos, alá polo 97, cando abrimos. Daquela ten vido xente con animais disecados e obxectos que non mercabas pero que chamaban a atención.

Sente que lles fai un favor aos seus clientes?

Non o interpreto como un favor, é un negocio.

A xente ten reparo en acudir a este tipo de negocios?

A idea da segunda man está estendida non só no comercio físico senón a través de páxinas da internet.

Como fan as valoracións?

A base é o prezo de novo e sobre el calcúlase o prezo de segunda man.

E faise no momento?

Se podemos verificar o seu bo funcionamento si.

Hai un perfil de cliente?

Prima a heteroxeneidade.  

Podería dicirme que lle sobra á xente?

Sobre todo os aparellos electrónicos, por esa voráxine cultural de pasar dunha cámara de 7 megapíxels a outra de 12.

Que ten de gratificante este traballo?

A vantaxe é que non hai rutina e a tenda cambia totalmente dun día para outro. Para nós un produto que leve máis de tres ou seis meses na tenda ten que baixar de prezo para buscarlle saída.

Pode resistirse e non mercar entre tanto chope?

Ao final vacínaste de sentido común e acabas inmunizado.