Total! Que me gustou moito Montpellier. Un clima caloroso aínda que máis soportábel que o que aquí temos. Como dixen antes moito ambiente xuvenil e unha mostra de viños franceses que nos sorprendeu e enchimpou nada máis chegar. Todo moi bohemio, artístico e europeo. Pensade que as miñas únicas referencias sobre Francia limitábanse as anécdotas e historias de meus pais. Eles viviron en París case dez anos, e podemos dicir a dia de hoxe, que conservan o mesmo francés que aprendín eu nestes tres dias aló. O que si que trouxeron de alí que pagou a pena, concretamente meu pai, foi o Pastís, unha bebida alcólica con forte sabor e aroma anisado que se toma mesturada con auga a xeito de vermú. Moi recomendábel tamén, aínda que como di meu pai: “Ten coidao que isto envicia de carallo!”

Viaxe en coche até Montpellier igual a tres horas e media de sesta. Non é algo do que me guste presumir pero teño alta facilidade para coller o sono. Moitísima. E nos coches, esa capacidade multiplícase. Moitísimo. É subir ao carro e aos cinco minutos xa estou “chocoleando” a cabeza contra o vidro, nun movemento vibrador que me traslada aos mundos de Morfeo. Á parte disto, existe outro feito que desespera o meu grupo de compañeiros de viaxe e incluso amigos... Non teño carné. Grazas a isto, manteño inamovíbel a miña posición de “sobador oficial”, no asento de atrás coincidindo de fronte co do copiloto. Pero aínda hai un terceiro motivo de irritación dos colegas: “Se conoce” que ronco. O certo é que respiro con dificultades debido a un lixeiro desviamento do tabique nasal que provocou meu irmau hai anos, tras unha... El segue insistindo na involuntariedade do acto, máis a hostia soou moi voluntaria de dios!

Pero o tema é que en tres dias enfróntome a unha viaxe en coche dunhas dez horas. Despois duns catro anos, volvo a emprender o traxecto “Barcelona–Galiza” noutro medio que non é o avión. Xa podo cargar ben as pillas do mp3. Espero tamén, que esa facilidade miña á que chamaremos “somnolencia automobilística” me axude a levar mellor o camiño. Xa vos explicarei que tal, en setembro pois como xa vos avancei a semana pasada, marcho a aldea coa intención de desconectar de todo. E xa me parecería raro acender o PC e que atopase unha rede wifi alá. Eu fliparía: Conectar a “MANOLO DA CORRELADA”.

Se a semana pasada me despedía coa que, para min, esta sendo aquí en Barcelona a canción do verán, quérovos deixar hoxe co que é o grupo do verán por terras catalás. Do verán e do ano. O grupo Manel (que non é un só tío, son varios) leva xa unha tempada boa arrasando co seu estilo tradicional-ecléctico-bailábel-guai, e este estío vanse fartar de facer bolos. A destacar o seu tema “El mar”, agora que toca mollar o cu. Bo verán!