'Luar' cumpre en setembro 17 anos en antena. Non se aburre?

Non, e paréceme moi inxusto que a xente me diga: “non tes ganas de facer outra cousa? E que levas tantos anos...” Quen me ten que dicir que me adique a outra cousa é o público. Facemos unha media do 24 por cento de audiencia. Hoxe en día estas cifras son estratosféricas, sobre todo se temos en conta que o noso programa dura tres horas...

Hai algo a estas alturas do 'Luar' que se lle resista?

Eu gozo co meu traballo e creo que se nota. Se para min hai unha noite feliz na semana é a do venres pola noite cando remato o programa, esa sensación do deber cumprido...  

En todo este tempo semella que non cambiou de traxe...

(Ri) O tema do vestiario non me parece fundamental. Sempre quixen manter unha imaxe (ri) perdurábel, por iso sigo vestindo practicamente igual que cando empecei. Non creo que o éxito dun programa se basee na vestimenta do seu presentador.

Moda galega...?

Florentino...

A medida?

É unha medida industrial que lle chaman, pero rifo moito con eles porque, independentemente do talle, eu son un tipo de medida chaparreta, ombreiros anchos, pouco pescozo... e, en pantalla, esas características se agrandan aínda máis... Insisto na discreción e na comodidade. Dá igual o que me poñan mentres non me vistan de vidreira gótica...

Como se leva iso de ser o ídolo de tanta xente?

Recibir o cariño da xente maior paréceme marabilloso... Ás veces é incómoda a popularidade, si, pero o pago a cambio é moi grande... Tamén estou seguro de que moita xente malla en min, é inevitábel.

Que foi do candil?

Era unha cousa divertida, unha homenaxe á canción popular e unha maneira de integrarnos todos, artistas e público, pero deixamos de facelo porque cando xa todos os artistas a cantaran 20 veces non tiña moito sentido...

A quen lle gustaría levar ao programa?

A moita xente. Pero no 'Luar' hai determinados artistas que por moito que me presten a min non terían cabida en tanto que é un espazo para un público moi específico. Pódeme gustar moito Paul Simon pero traelo ao 'Luar' sería un fracaso. En todo caso vin cumpridas as miñas teimas cando viu Gilbert Bécaud, que para min era un ídolo.

Como encaixa as críticas?

Ben se son obxectivas e se refiren á totalidade do programa. Unha das que máis me molesta é a que se refire a que 'Luar' é un programa vetusto, que sempre trae os mesmos artistas cando eses artistas enchen 15 minutos de tres horas de programa. O resto está feito por xente de aquí... Tamén me molesta que non se fale do concurso de baile tradicional para mozos 'Vai de baile', que non se mencione o concurso para xente maior de corais, nin de que temos un antropólogo, un matemático e unha filóloga que nos falan de temas cotiáns, de topónimos... Aquí naceron ‘Os Tonechos’, ‘As Cantareiras de Ardebullo’, Carlos Núñez, Susana Seivane, Xosé Manuel Budiño, Cristina Pato, traballou Luís Tosar... Nós non estamos aquí para recomendar libros... xa hai un espazo para iso......

Adicáronlle algunha rúa ou praza?

Non... pero temos unha praza en Touro (localidade na que se gravou moito tempo o programa) chamada a 'Praza Luar'...

Piropos moitos...

Si, a anécdota é a dunha señora que me pediu unha foto asinada e lla dei. A semana seguinte a muller volveu para dicirme que cambiara a estampa do Sagrado Corazón pola miña, e eu díxenlle que a puxese outra vez, non fose o demo! (ri)

Gustaríalle que lle adicasen algunha camiseta retranqueira?

Si, si:  'O Ghaioso, o ghalo de corral'!... Teño moi bo sentido do humor.

Para as mulleres vostede é todo un cabaleiro... Nunca se enfada?

Na pantalla non, forma parte do abc dun personaxe televisivo. De todos os xeitos teño máis que comprobado que nunca compensa enfadarse.

Canta na ducha?

Eu canto en todos os lados. Pero non é na ducha onde máis o fago. Non me dá ningún corte nin teño ningún sentido do ridículo no tema do cantar...