Os Furafollas, constituídos nun desfile de homes e mulleres pancarta, partiron do barrio do Raval pasadas as once da mañá. Os veciños pararon nas beirarrúas a miralos, desde as cafetarías asomaron polas portas os clientes. Quen son estes do galego? Clitch, foto. Unha cousa é ver pasar inglesas en despedida de solteira con diademas exóticas, iso xa se ve calquera día, e outra é contemplar unha ruada de galegos con megáfonos. As voces soaban teatralizadas, como de anuncio comercial: “Falo galego”, “Fálame en galego”, “A Catalunya, en català, na Galiza en galego”.

A entrada nas Ramblas produciuse con grande expectación dos turistas, que deixaron de atender os mimos e dirixiron os obxectivos das súas cámaras cara aos Furafollas. O sol brillaba en Barcelona, o centro era un fervedoiro de xente. “Na Galiza en galego”, “Somos galegos, falamos galego”. “Y en Murcia, murciano”, berrou unha muller que ía de ganchete co home. “Diuen que parlen gallec”, comentou entre si unha parella .

O desfile faranduleiro dos Furafollas non deixou indiferente a ninguén e constituíu un divertido e interesante experimento sobre as reaccións de xentes de diversa procedencia á reivindicación pública do galego. Un grupo de mozos con aspecto indio debatía en inglés sobre o significado da manifestación: 

-Catalan?, pregunta un.

-No, Galician from Galicia

-Where’s Galicia?

-In the north-west of Spain

Das catacumbas, nunha mortuoria parada de mimos, emanou unha voz arxentina: “ha, ha, ha, ustedes son españoles, ha, ha, ha”. “En Asturias en bable!”, reaccionou unha muller dun grupo de asturianos. Un taxista, na vía que bordea as Ramblas, minorou o ritmo para facerlles de guía aos seus pasaxeiros: this people say that... E unha furgoneta de instalacións eléctricas, cun rótulo de apelido galaico, pasou tocando a bucina. Clitch foto.

O desfile tamén topou no seu camiño con galegos. Unha parella que estaba a pasar uns días de vacacións na cidade uniuse ao grupo teatral. “Estes seguro que son de Ourense”, dixo outro visitante ocasional que tiña pinta de pertencer a unha excursión. “Vós que sodes, do Bloque?”, preguntou un home alto e gordecho que se veu sorprendido pola manifestación no semáforo da praza Reial:

-Non señor, o galego é de todos

-Bah, vós sodes do Bloque-, dixo mentres marchaba, levantando o brazo con desaprobación

E os megáfonos dos Furafollas non paraban de repetir alegremente “Eu falo galego, I speak galego, Io parlo galego”.

O fráxil edificio do galego

A performance dos Furafollas polas Ramblas prolongouse durante unha hora. De vez en cando, interrompían a marcha para facer unha demostración de  “como se constrúe o edificio da lingua galega”, un fráxil castelo de cartas que tremía, abaneaba, e finalmente derrubábase. “Coidadoo!”, berraba o megáfono principal, “o galego é moi fráxil, unha simple lei pode desestabilizalo. Que cada quen colla a súa responsabilidade!”.

Cando ao mediodía os Furafollas chegaron á altura do Centro Galego levaban consigo un séquito de persoas que os seguían. E xa había case 200 manifestantes máis agardándoos para sumarse ao acto principal do Día das Letras. A de Barcelona non foi unha manifestación social masiva, senón unha minoría suficiente, e creativa.