PUBLICIDADE
Venres, 19 de marzo de 2010
Portada  |  CULTURA   RSS
Actualidade Audiovisual
De 'Os mortos'... a 'Pradolongo', o último cine galego

Lara Rozados .  'Os mortos van ás présas', un filme moi agardado, estreouse o 13 de marzo e, na mesma semana, anunciábase como importante candidato para os premios ‘Mestre Mateo’. Mentres, Xurxo Coira roda un novo filme cun método experimental, 'Pradolongo' arrasa coa audiencia na televisión, e un filme sobre unha pequena parroquia chega ao Festival de ‘Cine Pobre’ da Habana.

Reloxo 09.04.2009 | 09:06
TAGS: Cinema galego , pradolongo , Os mortos van a´s presas ,

Protagonistas de Pradolongo. Á esquerda, Rubén Riós Protagonistas de Pradolongo. Á esquerda, Rubén Riós Esquerda   1 / 4  Dereita  

Tardou, pero agora aspira a facerse cun bo número de premios Mestre Mateo. Os mortos van ás présas, de Ángel de la Cruz, é candidato a mellor filme, dirección, dirección de produción, guión, protagonista masculino (Chete Lera) e secundaria (Ernesto Chao e Xosé Manuel Olveira ‘Pico’), actriz protagonista (Neus Asensi), e mesmo copa todas as candidaturas á mellor secundaria (con María Castro, Rosa Álvarez, Belén Constenla e Berta Ojea). Foron necesarios oito anos de espera para que esta produción fose unha realidade, dende que Ángel de la Cruz elaborou o guión no 2001, ao tempo que escribía o d’O espírito do bosque, até o resultado final. O chapapote do Prestige enchoupou boa parte das localizacións, paralizouse a rodaxe por problemas de produción, foi necesario buscar novas vías de financiamento e abaratar custes... Finalmente, esta historia retranqueira sobre a morte conta con 48 copias distribuídas por todo o Estado... Das que tres están en galego: en Vigo, nos Multicines Norte, en Lugo, nos Multicines Centro, e en Lalín en Filmax Portiñas Cine.
 
Canda Os mortos, outra das preferidas para as estatuíñas é o fenómeno Pradolongo. O filme de Ignacio Vilar non só foi o primeiro realizado con capital integramente galego e en galego, senón que emprendeu un labor de difusión sen precedentes, que fixo dela a película galega máis vista nas salas de cine, mesmo nun contexto de crise nestes espazos de exhibición. A súa estrea na pequena pantalla, o martes 31 de marzo, tivo o mesmo éxito: as cifras de audiencia da TVG superaron as de outras canles que emitían series de éxito coma House.

Historias ben contadas e aposta polo idioma. Que ten a historia de tres adolescentes en Valdeorras, coas súas leas amorosas, e conflitos sobre o territorio como pano de fondo, para acadar este éxito? “A clave é que a historia está ben contada, engaiola os espectadores”, afirma Vilar. Aínda segue nos cines, mesmo onte (domingo 5 de abril) en Ponteareas foron vela preto de 600 rapaces e rapazas. Pero non é só para xente nova, o filme levou catro xeracións ao cine: “en Ourense, onde chegou a desprazar nas carteleiras un filme norteamericano, vías dende xente de 14 a 20 anos até os pais ou avós”.
 
O idioma, no seu caso, foi unha aposta fundamental: “traballamos durante dous meses, cunha lingüista, e comprobamos que os actores estaban moito máis críbeis. O idioma é algo fundamental, que hai que coidar o mesmo que a música ou a luz”. As producións en galego e sobre temas propios son quen de competir coas multinacionais, e Pradolongo demostrouno de sobras, malia o contexto adverso: “é común a todo o cine europeo”, salienta Vilar, “topar unha competencia moi dura: os americanos controlan as distribuidoras e as salas”.
 
Explica que para que Pradolongo puidese encher as salas, o equipo tivo que asumir un intenso labor de distribución. “Tivemos que distribuíla nós, negociar directamente cos cines. O goberno catalán, nese sentido, fixo unha aposta interesante: que o 50% dos filmes sexa catalán, e está a dar resultados. Para facer bo cine hai que facer cine primeiro, consolidar a industria”. O cinema europeo ten moitas posibilidades fronte á omnipresenza de Hollywood. Pon como exemplo a francesa Benvidos ao norte (Bienvenue chez les Ch’tis, de Dany Boon), un filme de baixo presuposto “que está a arrasar: en Francia leva 15 millóns de espectadores”. A aposta está en consolidar unha linguaxe propia no eido das artes audiovisuais. “Un país sen cinema está condenado ao silencio”.

De Vilariño de Conso á Habana
 
Precisamente, un dos actores do filme de Vilar, Rubén Riós, está a consolidar a súa carreira como director. A súa opera prima, Adeus Edrada?, compite no Festival de Cine Pobre Humberto Solás de Cuba, que terá lugar a mediados de abril. “Para o equipo é unha satisfacción e un pracer”, conta Riós, que estará na Habana do 15 ao 25 de abril, e tamén chegará ao festival de Grecia. Esta historia de Santas Compañas e cativos con medo, ambientada na aldea de Edrada (Vilariño de Conso), chegou xa a Chile ou China. “Comprobei que aquí funcionaba ben (levou premios en Irún ou Torrelavega), e pensei en empezar a movela fóra. Algo que hai que reivindicar é que, aínda que están moi ben as axudas á produción, temos que mirar pola distribución. Coñezo proxectos moi bos de xente nova, pero que están na mesa de noite”.
 
Adeus, Edrada? é unha homenaxe á aldea, á tradición oral, “pero para que o vexan no mundo. Aquí non teremos Día de Acción de Grazas, pero temos Santa Compaña. Si que é posíbel chegar fóra: é importante, á hora de crer nos proxectos, saber que poden saír fóra das nosas fronteiras”. A clave para o traballo neste campo é “fe absoluta no que fas. Por outra banda, o feito de levar cinco anos cun bo ritmo de traballo permíteme ter un apoio económico para asumir riscos, como levar 30 persoas catro ou cinco días a 250 quilómetros das súas casas a rodar”.
 
O verinés aproveitará para estrear tamén na Habana o seu último traballo, Coser e cantar, sobre Doña Helena, un personaxe que aínda hoxe é unha icona identitaria do entroido de Verín. “Nesta segunda curta conto con profesionais cos que non imaxinaba traballar. Cando se sabe que traballas nun formato serio, tes as cousas claras e tes ilusións, podes arriscar. Quédanos moito por andar, sobre todo no campo das curtametraxes, que, se me apuras, son máis difíciles de facer que unha película: quen acomete unha longametraxe ten as costas cubertas, conta cunhas salas e unhas expectativas de proxección que cando fas curtas non tes. Amais de vixiar a calidade do filme tes que facer o esforzo de promoción: no Auditorio de Ourense conseguimos que houbese mil persoas a ver esta curta. Con todo, neste novo proxecto (Coser e cantar) xa están entrando empresas privadas”.
 
Coma Vilar, a lingua é un referente fundamental: “estamos nun momento en que está moi politizada, pero non se trata de velo dende o conflito, senón de facerlle ver á xente que está aí, é a nosa riqueza. E para iso, o cine é fundamental. Lembro que en Pradolongo, o personaxe de Tamara (Canosa) dicía verdade, o meu, verdai, e o de Roberto (Porto), verdá. Pero así é como fala alí a xente... Do que se trata é de reflectir esa diversidade, que a lingua é rica, está viva”.

Catro cámaras, 18 comidas e 24 personaxes

Outro filme que aposta forte é 18 comidas, de Xurxo Coira. Un elenco de 24 personaxes posto a improvisar, sen ensaio ningún; unha rodaxe “exprés” (entre o 9 e o 18 de marzo), realizada con catro cámaras que gravaron simultaneamente; seis historias que conflúen nun único día, como tempo narrativo, e un inusual formato, configuran este reto. “Xa tivera certa experiencia no funcionamento da improvisación como director auxiliar en xogos de teatro, pero cando realmente abrín os ollos de xeito fascinante, foi nas masterclass que Michael  Radford deu en Dublín a doce directores europeos hai poucos anos”, afirma Coira.

A idea de que diversas historias confluísen durante as comidas (almorzos, xantares, ceas...), do alimento como nexo de unión entre as persoas e do feito de compartir comida como experiencia emocional, artellaron este experimento. Amor, paz, soidade, supervivencia, tempo, un matrimonio ancián, un home maduro e unha amante vinte anos máis nova, un rapaz que lle vai facer unha confesión a seu irmán, ou unha cociñeira que se quere cantante sentan ás 18 mesas desta proposta. Mais o complicado vén agora: serán seis meses de montaxe os necesarios para compoñer o filme con este material.

COMPARTIR Envía a Chuza Envía a Facebook Envía a Menéame Envía a del.icio.us Envía a Digg Envía a Google Bookmark Envía a Yahoo My Web Envía a Technorati Envía a Barrapunto Envía a Domelhor
Imprimir     Tamano Menos Tamano Mas
VOTA
A Nosa Terra Diario eliminará todos aqueles comentarios que conteñan vocabulario ofensivo ou publicitario ou que non se axusten ao tema desta información. Grazas pola súa participaciún.
 
Esquerda 1/1 Dereita
© 2010 A Nosa Terra
Principe 22 - Baixo. 36202 Vigo
Tel. 986 22 24 05.

info@anosaterra.com
diariodixital@anosaterra.com
Delegación Santiago
Tel. 620 91 70 56

Publicidade:
Tel. 616 90 46 88
Tel. 986 43 38 30
publicidade@anosaterra.com
PDF  Descargar Tarifas
Edita: Promocións Culturais Galegas S.A.
Vicepresidente e Conselleiro-delegado:
Afonso Eíré López

Director: Manuel Veiga Taboada
Subdirector: Xan Carballa Alonso
Coordenador Dixital: César Lorenzo Gil
Edición: María Obelleiro Hermida
Charina Giráldez Río
Premio EGANET 2008 - Web Comunicación Empresarial
Valid XHTML 1.0 Transitional Valid CSS!
Pedro Figueras Comunicación Opsou