Cun panorama dunha forza política con resultados electorais mediocres ou pésimos comparativamente, e co desánimo de militantes, dirixentes e simpatizantes, cómpre deixar de seguir lamentándose e pasar ao tempo da acción-reacción, áxil, inmediata, implicadora, participativa. Non hai  fórmulas máxicas para saír deste duro golpe –ainda que xa pensara nalgunha exportábel, que aquí na Belgique, cos seus defectos e virtudes, sempre teñen alternativas a situacións de crise–, senón moito diálogo e consenso interno e unha dose de ánimo, de forza, de empuxe, a toda a xente de dentro e de fóra que traballou tanto, e que debe seguir traballando na construción nacional, que é un proceso permanente, longo e intenso, con moitos atrancos no camiño como puidemos ver –até inventados–, nese proceso mediático que condiciona desgraciadamente as vidas das organizacións políticas, no que o que se valora é a imaxe por riba da ideoloxia.

No duelo electoral, non coincido coa análise triunfalista dos medios afins ao futuro e uniformizador réxime do PP de que ese partido chegou, veu e venceu. En realidade, nunca marchara das estruturas, estaba no cerne subterráneo, esperando, ollando coma os corvos ollan os espantallos, e chegaron, ben apoiados por amigos interesados, con novos e vellos xogadores, a vencer unha batalla, na que as outras forzas políticas confiamos só nas nosas propias capacidades. O nacionalismo galego ten un peso adquirido e unha evolucion que agora só cómpre pór en valor novamente, ilusionando, renovando maneiras, caras, porque por moito que critiquen, pode que fosen as maneiras as que despistaron a cidadania, con mensaxes de querer chegar a un electorado non fidelizado, mais o programa de goberno ninguén pode negar –convidoo a ler novamente–, que se poida calificar de centrista ou de dereitas, senón todo o contrario. Bateuse o esgrimista do BNG con ambas as mans, con boas intencións, coas mellores seguro, pero a xente fica coas imaxes estáticas que lle transmiten e non o entendeu asi. Dicíame unha  nacionalista de Montevideo estes dias que compría ensinar firmemente que si somos zurdos, como din por alá, zurdos de espírito e de formas.

Eu engadiría de proxecto, que é o que vai precisar escoitar a nosa nación galega. No medio do lusco e fusco, un coche pica unha roda. Pode ser nunha corredoira ou na AP-9. A xente que vai dentro ten dúas opcions, ou esperar o servizo de asistencia, que vai tardar un tempo, ou mudar eles mesmos, antes de que chegue a noite. Ou unha terceira, ficar quedos, lamentando que a roda non non se mudara antes, que non se fixera a posta a punto do vehículo. Nesta partida electoral, ficamos feridos, igual que o xogador de esgrima, igual que o coche, mais non nos mataron, senón ao contrario, isto ten que servir para un rexurdimento ideolóxico positivo e para pór en valor o numeroso e altruísta capital humano duns e doutros, contando con todo o mundo, de menor a maior, rachando teitos de cristal existentes e traballando para construír horizontes que non rematen nos medios de comunicación e condicionantes externos senón na xente, destinataria final e votante. As mulleres e homes que non pertencemos a nengún dos grupos internos de vella ou nova creación, de dentro e de fóra, transversais polas nosas funcións con todas as forzas vivas internas, tamén debemos contar nese proceso interno que se aveciña, esperemos que de diálogo e unha boa solución de fortalecemento e empoderamento do nacionalismo galego. Porque unha cousa está clara, Galiza existe se nós existimos, a historia demostrouno constantemente. 

Ademais das decisións internas que se tomen, temos por diante obxectivos inmediatos urxentes, como unhas eleccións europeas en xuño ás que deberiamos presentarnos con forza e devolvendo estímulo e compromiso e proxecto para recuperar o roubado escano europeo en 2004. Vén todo en contra, un bipartidismo alpinista, redución de catro escanos para o Estado –de 54 a 50–,  negativa anunciada a crear circunscrición galega e grande abstención.  E sabemos e recoñecemos que estamos touchés, pero iso non significa estar fundidos como queren algúns, porque a partida segue. Así que adiante, que o camiño é longo e non hai espadas, nin rodas, nin muros, nin pedras de muíño, nin longas noites de pedra que poidan coa forza da xente e coa honestidade dun proxecto serio, construtivo e plural.