A finais de maio deste mesmo ano o Grupo PRISA difunde unha entrevista a Tristan Ninot, presidente e co-fundador da Fundación Mozilla en Europa na que se cubre de gloria coa seguinte frase: "Hay una versión en catalán de Firefox construidas por voluntarios que les importa su idioma, al igual que la hay de euskera. Pero aún no hay una versión en Galicia, muchas veces me lo preguntan y mi respuesta es que si nadie de Galicia se presenta no habrá una versión en gallego, estamos dispuestos a que la gente trabaje con nosotros."

Con estas declaracións, Nitot non só daba a entender que se non había Firefox en galego era por que en Galiza non había voluntarios aos que lles importe o seu idioma: estaba simplemente ignorando o traballo que os voluntarios de tradución do software libre levaban facendo dende o ano 1998 para traducir ese software ao galego. De novo, a reacción non se fixo esperar.

Tras a alerta inicial, enviouse unha mensaxe aclaratoria que recibiu adhesións de toda a comunidade de tradución do software libre ao galego e o apoio público dende institucións como o Centro de Supercomputación de Galiza (CESGA) a través do seu director, Xavier García Tobío. O macizo apoio da comunidade permitiu coordenar dende Mancomún, o Centro de Referencia e Servizos de Software Libre de Galiza un operativo que logrou, co definitivo apoio da Consellaría de Innovación e Industria, a emisión dun comunicado oficial de desculpas no que a Fundación Mozilla-Europea admitía o erro a través do blogue personal do seu propio Presidente.

Ademais das desculpas, a xestión desta crise abriunos as portas da Fundación pra facer oficial unha tradución que viña manténdose viva de forma voluntaria e pouco despois Mancomún informaba que a tradución oficial do Firefox estaba xa en camiño.

Sobre a polémica Steiner escribiuse tanto (e tantas veces bo) que resulta imposibel resumir o caso sen omitir escritos importantes, pero que en todo caso comeza cando as rotativas do Grupo PRISA difunden unha entrevista a George Steiner na que se cobre de gloria coa seguinte frase: "¡Pero no me compare el catalán con el gallego! El catalán es un idioma importante, con una literatura impresionante. Pero el gallego ¿por qué ha de ser obligatorio en una universidad?"

O Indignor que omitiu o autor do condescendente titular co que a nova me chegou por Chuza, foi suplido de forma inmediata por unha onda de reaccións procedentes do mundo cultural materializada en múltiplos artigos de opinión, un escrito conxunto da Mesa pola Normalización Lingüística, a AELG e mais o PEN Clube de Galiza, así como dous comunicados destas dúas últimas asociacións críticos coas palabras de Steiner: o da AELG que sinalaba acertadamente as carencias nas infraestruturas de internacionalización da nosa lingua e cultura; e o do PEN Clube, poñendo a énfase na responsabilidade do autor da entrevista e situando como pano de fondo o desafortunado Manifesto por la Lengua Común.

Precisamente o comunicado do PEN Clube provocará unha airada e visceral reacción en contra do colectivo de escritores galegos por parte de nada menos que o Director de Relacións Institucionais do Grupo PRISA e da Oficina do Autor na Tribuna de Opinión do seu diario de cabeceira (El Pais).

Entón sucedeu o que ninguén da caterva centralista agardaba: chega un correo electrónico que o propio Steiner fai chegar a El País pra lle ser remitida ao PEN Clube, solicitando desculpas polo seu "comentario irreflexivo"... desmentindo por tanto as acusacións de 'sacralización' da língua da que era obxecto o galeguismo e desautorizando por tanto a liña editorial do Grupo PRISA.

En diversas bitáculas electrónicas de interese literario seguiuse a polémica de cerca; se cadra esta entrada de O Levantador de Minas resulte un bon ponto pra continuar a aprofundar na cuestión.

Leo que se sente vostede ferido por térenlle sinalado a súa corresponsabilidade na difusión da aldraxe que para a cultura galega supón a entrevista da que vostede é autor, afirmando que o manifestado polo PEN Clube de Galicia nese senso equivale a unha falta de respecto ao exercicio xornalístico.

Permítome lembrarlle que o medio de comunicacion que publicou a súa entrevista dispón dun Manual de Estilo accesíbel por vía electrónica que no apartado correspondente ás Entrevistas en Suplementos –pois tal é a natureza da que tratamos– abre de forma explícita a posibilidade de facer o que o PEN Clube botou en falta. Nada parece haber de furor intransixente no apelo do PEN International a través do seu centro galego. Puro apelo ao rigor no exercicio da súa profesión, por tanto. O demais: mantenella y no enmendalla.

Sexa como for, teña en conta que as feridas son efecto lóxico do envolvemento nas guerras e que, cun pouco de fortuna, a súa unicamente requirirá dunha breve convalecencia. Ten ante si o soldado unha excelente oportunidade na convalecencia pra reconsiderar a conveniencia do seu envolvemento na contenda; e de tratarse do belicoso Manifiesto de la Lengua Común, se cadra unha clarificación pública sobre a súa adhesión podería resultar sandadora.

Cun pouco de sorte e tempo a tal ferida tornará en cicatriz: leve pero abonda pra lle lembrar que cando o Minho soa, auga leva.