Xurxo Borrazás. XEA Nas mesmas mesas onde hai décadas tomaban café e debatían Eduardo Blanco amor ou Luís Seoane, xúntase agora periodicamente o grupo Lectores galegos en Bos Aires. Neste 2008 exploran a novela policial e negra en Galiza, co título "Dez misterios en clave galega": leron a Carlos G. Reigosa e o seu Crime en Compostela, A procura do falso grial, de Manuel Forcadela, agora a Borrazás, e lerán tamén Ás de mosca e Un home que xaceu aquí, de Aníbal Malvar, A vida que nos mata, de Xabier López, As horas sucias, de Santiago Jaureguízar, Luar no inferno, de Miguel Anxo Fernández e Ollos de auga, de Domingo Villar. O ano pasado centrárase no agromar do fascismo, coa Fábula de Xavier Alcalá, Os libros arden mal, de Manuel Rivas, ou Home sen nome, de Suso de Toro.

Agora acometen a historia de Chucho Monteiro, que volve á súa aldea, na parroquia de Lendo (A Laracha), e lle pide ó seu irmán que lle deixe vivir coa súa familia. Dende diferentes puntos de vista, e con moitas regresións temporais, nárranse os asasinatos cometidos por Chucho, e analízase a súa situación persoal, as súas teimas e as súas circunstancias. Criminal (Sotelo Blanco, 1994) é a novela que consolidou a Xurxo Borrazás, premio da Crítica Española no ano 1994 e premio Arcebispo San Clemente en 1995.

Xurxo Borrazás Fariña (Carballo, 1963), é licenciado en Filoloxía Xermánica e docente de inglés. Empezou escribindo poesía, pero axiña pasa á narrativa, con Cabeza de chorlito (1991), onde emprega xa xogos metaliterarios e pluridiscursivos. En 1994 gaña o Premio da Crítica Española e o Premio Arcebispo San Clemente con Criminal, onde a voz do narrador destaca pola súa polifonía. Seguíronlle Eu é (1996), Contos malvados (1998), O desintegrista (1999), e Na maleta (2000) un novo recoñecemento, ao obter o Premio Losada Diéguez en 2001. E despois viñeron Pensamentos impuros e Ser ou non, a súa obra máis transgresora.