A última iniciativa capitaneada por Lawrence Lessig, catedrático de dereito na Universidade de Stanford e estudioso dos dereitos de autos, denuncia a imposibilidade do cambio proposto e promovido polo actual presidente norteamericano, Obama. O motivo non é a falta de compromiso da máxima autoridade do País, senón as regras de xogo do Congreso yankie, no cal os congresistas adican os seus esforzos a recaudar fondos para financiar a campaña electoral. Así, as súas accións de goberno estás condicionadas polos interesentes dos grandes doantes. En España, o problema é diferente, pero as consecuencias son similares: os partidos políticos relacionanse de forma directa so con grupos de presión. Os teóricos representantes dos cidadáns son opacos aos seus intereses e xordos a súa voz, porque nin sequera poden ter opinión propia, senón que todo queda condicionado á disciplina de voto imposta polo Partido. A relación non é persoa a persoa (permitédeme a licencia de abrevialo coma P2P), senón ente a ente, e os puntos de apoio do poder veñen dados polas multinacionais e os lobbies con visibilidade nos medios.
O Goberno de España conseguiu por fin dilapiladar o pouco creto que lle restaba no referido a tecnoloxía e Internet. A semana pasada asistimos á soada bronca por utilizar a Lei de Economía Sostible como sostén da industria de copia de CDs e DVDs (antes gravación de cintas), ante a súa incapacidade para sosterse por si mesma. Esta, o Ministerio de Educación malvende a educación na escola 2.0, o futuro do novo modelo económico, a unha multinacional tecnolóxica norteamericana 'condecorada' en repetidas ocasión pola UE por practicas monopolistas a abuso de posición de mercado. Por resumir, votamos os cidadáns, pero en Internet e tecnoloxía mandan os lobbies e as multinacionais, co Goberno de 'partner' prescriptor das súas solucións e servicios. É a era do goberno 'reseller'.
'Hasta la vista y gracias', titulou Gumersindo Lafuente -director de Soitu.es-, o artigo co que despedía o martes 27 o proxecto periodístico máis innovador do momento. Poucos días antes, a revista 'Business Week', un clásico de indubidábel calidade nos quioscos e na rede, vendíase a prezo de saldo afogada polas débedas.
O Consello de Ministros do goberno de España aprobou o venres 4 de setembro o programa “Escuela 2.0”, co obxectivo de dixitalizar as aulas. 200 millóns de euros de orzamento para portátiles e conectividade nos centros educativos cofinanciados polas comunidades autónomas. Coa falsedade da neutralidade tecnolóxica coma argumento cada goberno autonómico poderá elixir a tecnoloxía que rexerá o aprendizaxe dos seus alumnos.
No debate de Política Xeral o presidente José Luis Rodríguez Zapatero anunciou unha medida polémica na rede antes xa de ser pública: a achega de portátiles a todos os alumnos de primaria. Dita bronca dixital tiña a súa orixe na sospeita non desmentida de que os equipos terían software privativo preinstalado. Porén, parece que serán finalmente as comunidades autónomas quen decidan o software a empregar.
Levamos anos escoitando aos políticos falar sobre a importancia das tecnoloxías da información e as comunicacións (TIC) para o avance da economía e a sociedade. Non é causalidade, a inversión en TIC foi responsable dun elevado porcentaxe do aumento do PIB da UE nos últimos anos. Porén, a súa importancia no se reflicte no organigrama dos organismos públicos: ¿sabemos que foi ou quen será o responsable máximo das TIC na Xunta?
Descargar Tarifas