Cando as velas da mesa xa estaban a medio gas e a opinión dos comensais era unánime sobre o destrutivo que para a política do noso país teñen sido Rajoy e Acebes, decidín enviarlle a uns cantos coñecidos do PP unha sms que me enviara minutos antes un amigo do Congreso: “Te deseo felicidaz, prosperidaz y una Feliz Navidaz. Con z de Zapatero!” Unha parvada cun único fin, provocar benevolamente.

A resposta dunha compañeira de batallas popular, “pero non é unha festa conservadora?”, fixo que polos inescrutables camiños das miñas neuronas empezase a divagar sobre o sentido de que os ateos ou agnósticos felicitemos estas festas. Na mesa estaban falando agora de mortes e enfermidades, unha charla que non me enganchou, así que seguín dándolle ós miolos sobre as contradicións entre o que me parece a min positivo e o que socialmente aceptamos como tal.

Nun mundo tan superficial tendemos a sacralizar determinados valores e a satanizar outros, sen máis. A coherencia é boa e a incoherencia mala, punto. Tanto que na política creo que a acusación de mudar de opinión, o recurso á hemeroteca, é o camiño máis transitado para desprestixiar ó rival. Valoramos extremadamente que os políticos, década tras década, sigan pensando e dicindo mesmo sobre determinado asunto. En cambio, esta coherencia, se lle queremos chamar así, non é máis que un síntoma de pobreza intelectual, porque só mantén invariable o seu pensamento quen non pensa.

O positivo é que os individuos pensemos, que vaiamos adquirindo información e, a medida que vaiamos coñecendo máis sobre un determinado fenómeno, vaiamos modulando o noso pensamento sobre o mesmo, en definitiva, que sexamos incoherentes co que inicialmente críamos, aínda que coherentes co cada un dos pasos que damos, porque esta incoherencia co punto de partida é síntoma de evolución. Xa na sobremesa, mentres rilaba unha figuriña de mazapán, decidín o meu propósito de ano novo, ser sempre coherente cos meus principios, pero algo máis incoherente cos puntos de partida, que son sempre froito dunha racionalización incipiente. Que fermoso é o relativismo!

Dende o meu agnosticismo militante, Bo Nadal!